Un poema de Fariha Róisin en how to cure a ghost. Un poemario que me llamó like a flashing neon light bulb desde una de las estanterías de la Strand Book Sotre en el viaje que hicimos hace unos años a Nueva York. Y, después, una reflexión sobre abuso emocional. Bad men keep bad menContinueContinue reading “confía en tu instinto, perra (un poema y una reflexión incómoda sobre las personas abusivas de nuestras vidas)”
Category Archives: poesía
Falar galego
Un poemiña que escribín polo Día das Letras Galegas. Falar galego,non vivir en Galicia, non só estar aquínon, digoo feito de falar galegode ser tocadapercorridaconxugadaaritculadanesta linguaestá a modificar –coma a lenta erosión dos continentes–o núcleo mesmodo que son.
Vinimos a pasarlo bien
Vinimos a pasarlo bien recuerdo cuandovuelven a florecer los estalotesy recogemos las xestas del maioy la marea baja le da un respiroa la rocauna especie de alga amarilla escaló antes que nosotras se encaramópero caerá, dices,cuando el sol suba más y másse acerque más y másentonces la adherencia será mejor, diceshoy, por el momento, intentaremos no pisar encimarecuerdo,ContinueContinue reading “Vinimos a pasarlo bien”
Vivir una cosa cada vez para vivir de verdad hasta el final, muchísima felicidad rutinaria y las rocas como entidad
Por orden: dos fragmentos del libro La montaña viva, de Nan Shepherd; una idea de Úrsula K. Le Guin; y un vídeo de la escaladora Ashima Shiraishi (que me hablaron de maneras complementarias). Aquí, pues, puede vivirse una vida de los sentidos tan pura, tan virgen de toda forma de comprensión que no sea laContinueContinue reading “Vivir una cosa cada vez para vivir de verdad hasta el final, muchísima felicidad rutinaria y las rocas como entidad”
Voy a gastar en mirar al cielo todo el tiempo que me queda
Escribo dende o salón da miña casa na Coruña, a noite de borrasca deste sábado deu paso a unha mañá de domingo solleira e chea de paxariños, fai un fermoso día e eu escribo coa emoción de mil bolboretas no bandullo. O motivo? Estou emocionada por comezar este texto, o primeiro da nova vida queContinueContinue reading “Voy a gastar en mirar al cielo todo el tiempo que me queda”
Estiro la mano hacia dentro para sacar los restos
«Preguntada sobre la intención de su escritura, en una entrevista hace ya unos años, Matilda Södergran (Finlandia, 1987), cita a Birgitta Trotzig: “El diálogo con lo insoportable, lo irresoluble, no debe interrumpirse”». Ese es el comienzo del prólogo del libro Los Delirantes de Södergran, traducido del sueco por David Guijosa. A continuación, uno de susContinueContinue reading “Estiro la mano hacia dentro para sacar los restos”
Quero sentar espida sobre campos de vacas e néboa
Selección de poemas de Lupe Gómez recogidos en “Os teus dedos na miña braga con regra”. Quérotesen que veñasao meu caróncomo algo fixo. // Mentres me fas rirentras cos teus líquidosna miña bragae móllasme desexo e auga. // Se non foses sensibleiríamecomo unha vacasoa na miña historia. // Vou aos bosquesa amare atópomea min mesma,perdida. //ContinueContinue reading “Quero sentar espida sobre campos de vacas e néboa”
Por fin dou sombra coma as árbores
Poema de Olga Novo titulado “Premontaña” y recogido en su poemario “Feliz Idade”. Tiven a premonición de que ía devir unha montaña. Sentín os minerais facer chispas na mentee fun pián pián ata o centro mesmo da terrasentir como espatexas e como o útero me medraata alcanzar a dimensión exactada poesía. Agora son cóncava ouContinueContinue reading “Por fin dou sombra coma as árbores”
Parín sen dor e con pracer
Poema de Xela Arias en “Intempériome”. Parín sen dor e con pracerEstou parindotodo instante que penetro ou mepenetra.Solpor, máquinas, liortas,bicos, días, trasnos…Parir, aprendo linguas.
dentro do meu pan está o meu veleno
“MEDIDA PLANETARIA. POÉTICA TRES. O POR QUE DOS VELENOS”. Poema de Emma Pedreira en ‘Casa de orfas’ Imaxinei de vez cómo sería vixiar as noitessabendo de esqueletos fondeando embaixo da casa.Polo mesmo vixío os meus propios ósos soterrados no/adentro de mine cómo poderían traizoarme os animais violentos que acarreo.Qué loita sería a que espertase oContinueContinue reading “dentro do meu pan está o meu veleno”