Eu non teño aldea, pero teño amigas, e de verdade son malos tempos para a amizade?

Chégame por varias vías un artigo de eldiario.es titulado "La cultura de quedar para ponerse al día con amigos". Léoo e sinto un punto de desacougo. Repaso como son a día de hoxe as miñas relacións de amizade, son desa maneira? Non compartimos vida? Quedamos só para actualizarnos? De primeiras penso que en parte si,Continue reading "Eu non teño aldea, pero teño amigas, e de verdade son malos tempos para a amizade?"

Vivir una cosa cada vez para vivir de verdad hasta el final, muchísima felicidad rutinaria y las rocas como entidad

Por orden: dos fragmentos del libro La montaña viva, de Nan Shepherd; una idea de Úrsula K. Le Guin; y un vídeo de la escaladora Ashima Shiraishi (que me hablaron de maneras complementarias). Aquí, pues, puede vivirse una vida de los sentidos tan pura, tan virgen de toda forma de comprensión que no sea laContinue reading "Vivir una cosa cada vez para vivir de verdad hasta el final, muchísima felicidad rutinaria y las rocas como entidad"

Conocerse a una misma (en el Camino de Santiago), conversar en el cuerpo, y encontrar un lugar en el que “dejar fuera a la noche”

Auch. De madrugada un dolor agudo en el corazón del codo me saca de golpe de un sueño poco profundo. Me hago medio consciente del dolor, estiro el brazo, duermo lo que queda de noche a trompicones, sumergiéndome y emergiendo de nuevo, intentando en cada momento de vigilia mantener el brazo estirado. Con la llegadaContinue reading "Conocerse a una misma (en el Camino de Santiago), conversar en el cuerpo, y encontrar un lugar en el que “dejar fuera a la noche”"

Lixeireza, aventurarse no próximo, e “non normalicemos estar aparecendo todo o tempo nas redes”

Gústanme os días lixeiros, eses días raros que transcorren sen présa, en espazos máis ou menos coñecidos ou próximos, nos que os momentos se suceden con suavidade. E, sobre todo, gústame que cada vez me gusten máis. Unha mañá dun deses días fai sol e imos á biblioteca a devolver uns libros e coller outros.Continue reading "Lixeireza, aventurarse no próximo, e “non normalicemos estar aparecendo todo o tempo nas redes”"

Sobrevivir a pesares do perdido no corpo do outro, lograr vivir co arrebatado (pero tamén co novo que xorde trala perda)

Pregúntome por un intre se o oso volverá dunha vez por todas para acabar comigo ou para que eu acabe con el, ou para que os dous morramos nunha última aperta. Aínda que xa sei, nótoo, iso non sucederá, el xa está lonxe, vai cambaleando pola estepa de altitude co pelame perlado de sangue. AContinue reading "Sobrevivir a pesares do perdido no corpo do outro, lograr vivir co arrebatado (pero tamén co novo que xorde trala perda)"

Néboa, elixir camiño (e equivocarse tres veces), o pracer dos granitos afiados, e o can que non quería marchar do monte

Unha néboa espesa póusase sobre a cidade dende primeira hora. Pasa devagar entre os edificios, toca a auga do mar, sobe polo monte, parece que se dispersa pero insiste. E nós queremos ir a escalar. Unha das opcións é ir ao Xalo, pero hai que esperar a ver como evoluciona esa néboa porque "a néboaContinue reading "Néboa, elixir camiño (e equivocarse tres veces), o pracer dos granitos afiados, e o can que non quería marchar do monte"

Agosto, lúa, lume, marea, meigas e “non me era dabondo cunha cidade rodeada de océano”

1. Agosto. O sol cae sobre o verde, un verde tinguido de dourado... agostado? Nas novas escoito sobre os incendios en moitos sitios e dóeme dun xeito que me humedece os ollos. Nas novas leo sobre ringleiras na Coruña pola apertura dunha cadea de cafeterías e doéme dun xeito que me incendia os ollos.  2.Continue reading "Agosto, lúa, lume, marea, meigas e “non me era dabondo cunha cidade rodeada de océano”"

Coñecer de todo un só prado é unha experiencia para toda a vida

Hai libros que me parece unha falta de respecto compartir en redes sociais. É o caso do que estou a ler agora mesmo, Camiño de volta, historias dunha vida sen tecnoloxía, de Mark Boyle. Nel, o autor conta e comparte reflexións sobre o tempo que decidiu pasar afastado da tecnoloxía. De cal? Que é tecnoloxía?Continue reading "Coñecer de todo un só prado é unha experiencia para toda a vida"

Quero escoitar todo o que unhas e outras escaladas queiran dicirme

(I) Amencemos na aldea dunha amiga; de noite, o son dun forte temporal; de día, os tellados mollados, o sol asomándose entre as nubes xa algo desfeitas, as pingas aínda escorregando por fóra das fiestras. Almorzamos e falamos cos ollos aínda con legañas, vestímonos e saímos fóra a ver a que ule o día eContinue reading "Quero escoitar todo o que unhas e outras escaladas queiran dicirme"

Voy a gastar en mirar al cielo todo el tiempo que me queda

Escribo dende o salón da miña casa na Coruña, a noite de borrasca deste sábado deu paso a unha mañá de domingo solleira e chea de paxariños, fai un fermoso día e eu escribo coa emoción de mil bolboretas no bandullo. O motivo? Estou emocionada por comezar este texto, o primeiro da nova vida queContinue reading "Voy a gastar en mirar al cielo todo el tiempo que me queda"