Hay tantos libros, historias, relatos, ideas, imágenes, vídeos tanto de todo, y aún así: como nos recordaba Gloria Fortún siempre, solo nosotras, cada una de nosotras, podemos narrar nuestra particular visión del mundo. No dudo que necesitemos los relatos de las demás. Para mí, últimamente, la duda es en qué formato recibirlos y hacerlos llegarContinueContinue reading “compartir las preguntas”
Category Archives: pensamentos
a escuridade abrazada pola luz
os días previos de investigación, a viaxe en coche, a espera, a comida, a xente escalando, nós trepando, traveseando, a sidra e a cervexa á sombra dos piñeiros, o camiñar campo a través como describir a luz cada vez máis parda do non-solpor, os insectos e paxaros despertando á non-noite, a lúa comendo de aContinueContinue reading “a escuridade abrazada pola luz”
casi siempre que quiero aparecer en redes estoy ovulando
«Y yo siempre intentando entender cosas que tienen que ver con el ser…/ Sigo el camino y con mi ego ya veré… cómo lo haré. Me voy… de aquí… me vooooooooy», cantamos junto a la Bandini durante una excursión (al bajar del coche, campo segado, y de repente: una carballeira fresca y espesa, un claroContinueContinue reading “casi siempre que quiero aparecer en redes estoy ovulando”
Non sei o que quero disir (condusindo por estradas secundarias nos arredores do Día de Ghalisia)
Non sei o que quero disir, ata que de súpeto, seino. Non sei se me dou explicado. Cando chegha a noite escoito o bater das ondas na praia. Un ghato aproveita a escuridade para se pasear, detense e os nosos ollos coinsiden. Ollámonos un intre. Na lámpada do corredor descansa un morsegho. Conduso pola AG-55ContinueContinue reading “Non sei o que quero disir (condusindo por estradas secundarias nos arredores do Día de Ghalisia)”
confía en tu instinto, perra (un poema y una reflexión incómoda sobre las personas abusivas de nuestras vidas)
Un poema de Fariha Róisin en how to cure a ghost. Un poemario que me llamó like a flashing neon light bulb desde una de las estanterías de la Strand Book Sotre en el viaje que hicimos hace unos años a Nueva York. Y, después, una reflexión sobre abuso emocional. Bad men keep bad menContinueContinue reading “confía en tu instinto, perra (un poema y una reflexión incómoda sobre las personas abusivas de nuestras vidas)”
Foliadas: terceiros (ou segundos ou primeiros) espazos
Relendo o Señor dos Aneis fíxome na importancia que teñen as cantigas e poemas para os diferentes pobos da Terra Media. Ao longo de toda a obra son moitos os momentos nos que as diferentes personaxes recorren a cancións para explicar algo, traer ao presente vellas historias, ou quentar o corazón das xentes. Un desesContinueContinue reading “Foliadas: terceiros (ou segundos ou primeiros) espazos”
Ledicia e restos de escoura
Fala o mestre ferreiro Friedrich Bramsteidl dun ferreiro da zona de Santa Eulalia de Oscos que viviu ata moi vello ante a sorpresa das xentes e do propio médico, xa que a forxa é un traballo duro e físico e no que estás exposto a perigos, pero «el era tan feliz coa súa forxa…». DespoisContinueContinue reading “Ledicia e restos de escoura”
Eu non teño aldea, pero teño amigas, e de verdade son malos tempos para a amizade?
Chégame por varias vías un artigo de eldiario.es titulado “La cultura de quedar para ponerse al día con amigos”. Léoo e sinto un punto de desacougo. Repaso como son a día de hoxe as miñas relacións de amizade, son desa maneira? Non compartimos vida? Quedamos só para actualizarnos? De primeiras penso que en parte si,ContinueContinue reading “Eu non teño aldea, pero teño amigas, e de verdade son malos tempos para a amizade?”
Vivir una cosa cada vez para vivir de verdad hasta el final, muchísima felicidad rutinaria y las rocas como entidad
Por orden: dos fragmentos del libro La montaña viva, de Nan Shepherd; una idea de Úrsula K. Le Guin; y un vídeo de la escaladora Ashima Shiraishi (que me hablaron de maneras complementarias). Aquí, pues, puede vivirse una vida de los sentidos tan pura, tan virgen de toda forma de comprensión que no sea laContinueContinue reading “Vivir una cosa cada vez para vivir de verdad hasta el final, muchísima felicidad rutinaria y las rocas como entidad”
Lixeireza, aventurarse no próximo, e “non normalicemos estar aparecendo todo o tempo nas redes”
Gústanme os días lixeiros, eses días raros que transcorren sen présa, en espazos máis ou menos coñecidos ou próximos, nos que os momentos se suceden con suavidade. E, sobre todo, gústame que cada vez me gusten máis. Unha mañá dun deses días fai sol e imos á biblioteca a devolver uns libros e coller outros.ContinueContinue reading “Lixeireza, aventurarse no próximo, e “non normalicemos estar aparecendo todo o tempo nas redes””