Relendo o Señor dos Aneis fíxome na importancia que teñen as cantigas e poemas para os diferentes pobos da Terra Media. Ao longo de toda a obra son moitos os momentos nos que as diferentes personaxes recorren a cancións para explicar algo, traer ao presente vellas historias, ou quentar o corazón das xentes. Un desesContinueContinue reading “Foliadas: terceiros (ou segundos ou primeiros) espazos”
Tag Archives: galicia
Ledicia e restos de escoura
Fala o mestre ferreiro Friedrich Bramsteidl dun ferreiro da zona de Santa Eulalia de Oscos que viviu ata moi vello ante a sorpresa das xentes e do propio médico, xa que a forxa é un traballo duro e físico e no que estás exposto a perigos, pero «el era tan feliz coa súa forxa…». DespoisContinueContinue reading “Ledicia e restos de escoura”
Lixeireza, aventurarse no próximo, e “non normalicemos estar aparecendo todo o tempo nas redes”
Gústanme os días lixeiros, eses días raros que transcorren sen présa, en espazos máis ou menos coñecidos ou próximos, nos que os momentos se suceden con suavidade. E, sobre todo, gústame que cada vez me gusten máis. Unha mañá dun deses días fai sol e imos á biblioteca a devolver uns libros e coller outros.ContinueContinue reading “Lixeireza, aventurarse no próximo, e “non normalicemos estar aparecendo todo o tempo nas redes””
Sobrevivir a pesares do perdido no corpo do outro, lograr vivir co arrebatado (pero tamén co novo que xorde trala perda)
Pregúntome por un intre se o oso volverá dunha vez por todas para acabar comigo ou para que eu acabe con el, ou para que os dous morramos nunha última aperta. Aínda que xa sei, nótoo, iso non sucederá, el xa está lonxe, vai cambaleando pola estepa de altitude co pelame perlado de sangue. AContinueContinue reading “Sobrevivir a pesares do perdido no corpo do outro, lograr vivir co arrebatado (pero tamén co novo que xorde trala perda)”
Néboa, elixir camiño (e equivocarse tres veces), o pracer dos granitos afiados, e o can que non quería marchar do monte
Unha néboa espesa póusase sobre a cidade dende primeira hora. Pasa devagar entre os edificios, toca a auga do mar, sobe polo monte, parece que se dispersa pero insiste. E nós queremos ir a escalar. Unha das opcións é ir ao Xalo, pero hai que esperar a ver como evoluciona esa néboa porque “a néboaContinueContinue reading “Néboa, elixir camiño (e equivocarse tres veces), o pracer dos granitos afiados, e o can que non quería marchar do monte”
Notas ásperas 