Vivir una cosa cada vez para vivir de verdad hasta el final, muchísima felicidad rutinaria y las rocas como entidad

Por orden: dos fragmentos del libro La montaña viva, de Nan Shepherd; una idea de Úrsula K. Le Guin; y un vídeo de la escaladora Ashima Shiraishi (que me hablaron de maneras complementarias). Aquí, pues, puede vivirse una vida de los sentidos tan pura, tan virgen de toda forma de comprensión que no sea laContinueContinue reading “Vivir una cosa cada vez para vivir de verdad hasta el final, muchísima felicidad rutinaria y las rocas como entidad”

Voy a gastar en mirar al cielo todo el tiempo que me queda

Escribo dende o salón da miña casa na Coruña, a noite de borrasca deste sábado deu paso a unha mañá de domingo solleira e chea de paxariños, fai un fermoso día e eu escribo coa emoción de mil bolboretas no bandullo. O motivo? Estou emocionada por comezar este texto, o primeiro da nova vida queContinueContinue reading “Voy a gastar en mirar al cielo todo el tiempo que me queda”

Estiro la mano hacia dentro para sacar los restos

«Preguntada sobre la intención de su escritura, en una entrevista hace ya unos años, Matilda Södergran (Finlandia, 1987), cita a Birgitta Trotzig: “El diálogo con lo insoportable, lo irresoluble, no debe interrumpirse”». Ese es el comienzo del prólogo del libro Los Delirantes de Södergran, traducido del sueco por David Guijosa. A continuación, uno de susContinueContinue reading “Estiro la mano hacia dentro para sacar los restos”

Quero sentar espida sobre campos de vacas e néboa

Selección de poemas de Lupe Gómez recogidos en “Os teus dedos na miña braga con regra”. Quérotesen que veñasao meu caróncomo algo fixo. // Mentres me fas rirentras cos teus líquidosna miña bragae móllasme desexo e auga. // Se non foses sensibleiríamecomo unha vacasoa na miña historia. // Vou aos bosquesa amare atópomea min mesma,perdida. //ContinueContinue reading “Quero sentar espida sobre campos de vacas e néboa”

Por fin dou sombra coma as árbores

Poema de Olga Novo titulado “Premontaña” y recogido en su poemario “Feliz Idade”. Tiven a premonición de que ía devir unha montaña. Sentín os minerais facer chispas na mentee fun pián pián ata o centro mesmo da terrasentir como espatexas e como o útero me medraata alcanzar a dimensión exactada poesía. Agora son cóncava ouContinueContinue reading “Por fin dou sombra coma as árbores”

dentro do meu pan está o meu veleno

“MEDIDA PLANETARIA. POÉTICA TRES. O POR QUE DOS VELENOS”. Poema de Emma Pedreira en ‘Casa de orfas’ Imaxinei de vez cómo sería vixiar as noitessabendo de esqueletos fondeando embaixo da casa.Polo mesmo vixío os meus propios ósos soterrados no/adentro de mine cómo poderían traizoarme os animais violentos que acarreo.Qué loita sería a que espertase oContinueContinue reading “dentro do meu pan está o meu veleno”

Mi corazón, vacíalo de Ti

Versos de Emily Dickinson en “Poemas a la muerte”. Mi Corazón, vacíalo de Ti —su sola Arteria —Comienza, y deja allí tan solo —la Fecha de Extinción — Innumerables Ondas tiene el Mar —forman — un Báltico —Retírate a Ti mismo, por jugar,y no quedará nadade mí — para guardarme —”Yo” significa “Tú” — CancelaContinueContinue reading “Mi corazón, vacíalo de Ti”

De certo, a vida ía en serio

Poema de Xela Arias en “Intempériome” (y unas palabras suyas) De certo, a vida ía en serio. Por iso morrer non contanúmeros. Eras moza,cómplice nunha derrota que nonsumabas. Feliz por terte insomnepor inmortal. Xa temos cadáveres amigose coñecidos,sabemos da morte o legado inútil. Pero que ridículo!, non?,abrazar o feito feliz de xa medrar—camiñar ás aforas—enContinueContinue reading “De certo, a vida ía en serio”

Heme aquí de nuevo haciendo decisiones de muerte

Poema de Gioconda Belli titulado “Encrucijadas” en su libro ‘El pez rojo que nada en el pecho’. Desde temprana edadlos dioses me destinarona las encrucijadas.Así mi vida ha sido la constante bifurcación de los caminos. Escoge —me dicen— puedes tener esto o aquello.Dejarás uno si quieres tener lo otro.Y he tenido que escoger manzanas, serpienteslaContinueContinue reading “Heme aquí de nuevo haciendo decisiones de muerte”