Gústanme os días lixeiros, eses días raros que transcorren sen présa, en espazos máis ou menos coñecidos ou próximos, nos que os momentos se suceden con suavidade. E, sobre todo, gústame que cada vez me gusten máis.
Unha mañá dun deses días fai sol e imos á biblioteca a devolver uns libros e coller outros. O meu mozo vai para os andeis que están máis ao fondo, onde sabe que se atopa a novela que vai buscando, e eu vago sen saber moi ben que quero.
Cando nos reunimos de novo el sostén o libro que buscaba na man, e eu sosteño tres con mirada de cordeiriño porque xa sei o que me vai dicir: “Pero non podes acaparalos todos!”. Decido deixar un e levar os outros dous: unha novela gráfica que fala das consecuencias da nosas vidas hiperconectadas, e outro que fala de maneira poética sobre animais que viven en Galicia.
Despois sairemos e camiñaremos devagar ata desembocar no paseo marítimo, onde permaneceremos un anaco observando o océano bañado polo sol, e lendo as primeiras páxinas dos nosos libros. Ao noso lado, un señor cos ollos pechados goza dese mesmo sol na cara.
Unhas semanas antes estamos nas Illas Cíes. Chegamos en ferry un xoves chuvioso no que as illas nos reciben molladas e cubertas de néboa. Dannos a tregua xusta para montar a tenda de campaña. Durante eses días decido non entrar en redes sociais, non quero ver nada do que están facendo outras persoas, nin tampouco publicar nada do que facemos nós. A decisión prodúceme unha incrible sensación de lixeireza.
Ao día seguinte camiñamos por un sendeiro e a luz do sol cólase entre as pólas duns piñeiros. Respiro e a miña caixa torácica expándese xunto a todo canto me rodea. Por un momento sinto de novo esa lixeireza, que vai acompañada da certeza de que non entrar en redes me está a permitir vivir eses momentos verdadeiramente.
Máis tarde mergullarémonos e veremos sargos, robalizas, maragotas… verémoslle un dos tentáculos a un polbo que se agocha de nós tras un puñado de cunchas. Fixareime nunha muller que se mergulla canda nós co móbil metido dentro dunha bolsa estanca de plástico transparente para facer fotos. Sentirei ganas de facer unha foto. Deixarei que as ganas se disolvan no océano cristalino.
Aínda máis tarde subiremos ao alto onde se atopa o faro e contemplaremos toda a estrutura rochosa das illas, o contraste entre a cara exposta á voracidade do Atlántico e o interior da ría de Vigo; máis aló: os cumes do Galiñeiro, Cabo Home, o comezo da ría de Pontevedra, a Illa de Ons… pedirémoslle a unha parella que nos faga unha foto e sentirei que estamos a vivir unha das viaxes das nosas vidas.
Noutro momento falo coa amiga e compañeira Olga de posibles temas que podemos tratar no noso podcast . Unha das posibilidades é falar do feito de poder gozar e emocionarse e, se cadra, atopar aventura no que está próximo. Coincidimos en que é unha sorte poder vivilo así. Pero igual tamén é unha forma de estar no mundo que se pode poñer en práctica? Aventurarse no próximo como mantra.
Outro día unha amiga recolle pementos e tomates da súa pequena horta mentres outro amigo prepara churrasco uns metros máis aló. Sostemos uns vasiños con vermú. Un poquiño antes escalamos nun deses sectores coñecidos, repetimos unha e outra vez a mesma liña tantas outras veces feita. Chegaremos a poder facela cos ollos pechados? Despois comeremos o churrasco e os tomates cun chisco de sal, aceite e albáfega contentas de poder comer uns tomates que acabamos de recoller.
Entre unhas e outras experiencias vivirei momentos de pouca lixeireza, e tamén entrarei moitas veces en redes para traballar. Unha desas veces lerei unha reflexión da doutora Rosaura Delgado que estarei a piques de compartir, pero que ao final quedará na galería do meu móbil como captura de pantalla (ata agora):
Que lixeireza.
Notas ásperas 