Sobrevivir a pesares do perdido no corpo do outro, lograr vivir co arrebatado (pero tamén co novo que xorde trala perda)

Pregúntome por un intre se o oso volverá dunha vez por todas para acabar comigo ou para que eu acabe con el, ou para que os dous morramos nunha última aperta. Aínda que xa sei, nótoo, iso non sucederá, el xa está lonxe, vai cambaleando pola estepa de altitude co pelame perlado de sangue. AContinueContinue reading “Sobrevivir a pesares do perdido no corpo do outro, lograr vivir co arrebatado (pero tamén co novo que xorde trala perda)”