Sobrevivir a pesares do perdido no corpo do outro, lograr vivir co arrebatado (pero tamén co novo que xorde trala perda)

Pregúntome por un intre se o oso volverá dunha vez por todas para acabar comigo ou para que eu acabe con el, ou para que os dous morramos nunha última aperta. Aínda que xa sei, nótoo, iso non sucederá, el xa está lonxe, vai cambaleando pola estepa de altitude co pelame perlado de sangue. AContinueContinue reading “Sobrevivir a pesares do perdido no corpo do outro, lograr vivir co arrebatado (pero tamén co novo que xorde trala perda)”

Néboa, elixir camiño (e equivocarse tres veces), o pracer dos granitos afiados, e o can que non quería marchar do monte

Unha néboa espesa póusase sobre a cidade dende primeira hora. Pasa devagar entre os edificios, toca a auga do mar, sobe polo monte, parece que se dispersa pero insiste. E nós queremos ir a escalar. Unha das opcións é ir ao Xalo, pero hai que esperar a ver como evoluciona esa néboa porque “a néboaContinueContinue reading “Néboa, elixir camiño (e equivocarse tres veces), o pracer dos granitos afiados, e o can que non quería marchar do monte”

Quero escoitar todo o que unhas e outras escaladas queiran dicirme

(I) Amencemos na aldea dunha amiga; de noite, o son dun forte temporal; de día, os tellados mollados, o sol asomándose entre as nubes xa algo desfeitas, as pingas aínda escorregando por fóra das fiestras. Almorzamos e falamos cos ollos aínda con legañas, vestímonos e saímos fóra a ver a que ule o día eContinueContinue reading “Quero escoitar todo o que unhas e outras escaladas queiran dicirme”