Fala o mestre ferreiro Friedrich Bramsteidl dun ferreiro da zona de Santa Eulalia de Oscos que viviu ata moi vello ante a sorpresa das xentes e do propio médico, xa que a forxa é un traballo duro e físico e no que estás exposto a perigos, pero «el era tan feliz coa súa forxa…».
Despois de dúas intensivas xornadas aprendendo a arte da forxa tradicional podemos acariñar seica a superficie desa ledicia. Moito máis doada de acadar, se cabe, nun lugar como o Mazo de Mazonovo. A calor da forxa e o son dos martelos contra o ferro ardente contrasta coa agua do río que segue o seu curso con calma xusto ao lado, dos paxariños que se pasean entre as pólas das árbores, do sol suave de marzo sobre o pasto.
Coma se fose maxia —pero é física— o ferro cambia de forma baixo a presión do calor e a forza transmitida a tavés dos nosos corpos, coma unha corrente. Os materiais falan dalgunha maneira de nós, e da vida: acadar o punto xusto de dureza e fraxilidade, de dureza e maleabilidade. O flexible perde axiña a forma, pero o moi duro é moi fráxil e rompe.
Tamén está o tempo; o necesario para que o ferro chegue á temperatura axeitada sen queimarse, o que tardamos en pousalo sobre a bigornia e traballalo antes de que se arrefíe e pase do amarelo ao laranxa e do laranxa a un vermello que vai perdendo a súa intensidade ata se converter en gris de novo.
O tempo —maleable así mesmo— parece pasar moi rápido cando todo o corpo está concentrado en algo, pero neste caso —penso tamén na escalada— é un tempo denso. Un leito de aceite que baixa sen pausa, pero de xeito lento e sinuoso. A noite chega case sen decatarnos, pero non temos sensación algunha de tempo perdido, se non ben vivido.
Ao final, o ferro, a forza exercida contra el, deixa a súa pegada de volta no corpo. “Estirade ben á noite, gardade unha boa postura mentres traballades”, lembran as ferreiras e ferreiros. Pese aos consellos levámonos certa molestia nos antebrazos e no punto da man que exerceu presión contra o martelo —e viceversa—, amais de restos de escoura no cabelo e a pel; e ledicia, toda a que transmite —sen esforzo nin forza e sinuosa como aceite— quen ama o que fai.
Notas ásperas 