Pregúntome por un intre se o oso volverá dunha vez por todas para acabar comigo ou para que eu acabe con el, ou para que os dous morramos nunha última aperta. Aínda que xa sei, nótoo, iso non sucederá, el xa está lonxe, vai cambaleando pola estepa de altitude co pelame perlado de sangue. A medida que el se afasta e que eu recupero o meu ser, ámbolos dous volvemos ser donos de nós mesmos. El sen min, eu sen el, sobrevivir a pesares do perdido no corpo do outro, lograr vivir co arrebatado.
Volvo ao libro Crer nas feras, de Natassja Martin, unha antropóloga francesa que foi atacada por un oso cando facía traballo de campo na península de Kamchatcka. Lino o verán pasado e gustoume moito. Hai uns días: termino o libro do tipo que vive sen tecnoloxía (Camiño de volta, de Mark Boyle) —quedo orfa de libro— volvo á bilbioteca a devolvelo e coller outro, e atópoo no andel. Cólloo de novo.
Comezo a ler de noite, despois dunha tarde de escalada precedida doutras varias tardes de escalada. Lémbrome de que o verán pasado tiven soños raros mentres lía este libro. “Sobrevivir a pesares do perdido no corpo do outro, lograr vivir co arrebatado”. Esa noite vólveme suceder.
Nos días previos durmimos no coche aos pés do océano, levantámonos tarde, almorzamos tarde, bañámonos na auga fría e salgada, facemos as nosas necesidades nun buraco na terra, ou nun baño improvisado entre dous crahspads, rímonos moito, falamos moito, bebemos algunha cervexa, comemos algo de peixe, vemos a uns golfiños saír e mergullarse nunha agua case transparente, unha e outra e outra vez máis, identificamos a un carrán sucando a mesma superficie, e tamén escalamos pola costa.
Todo iso ocorre xunto a uns amigos que están aquí de visita, e sucede algo bonito: podo levalos aos meus sectores, aos meus bloques, e podo reunir ás amigas de aquí coas de alí. E eu no medio. No medio das dúas vidas que fun tecendo de casualidade e con moito esforzo á vez. Mentres o sol cae tralo faro de Punta Nariga séntome nunha rocha que ten forma de cadeira e obsérvoas interactuar e escalar xuntas.
Outro día escalamos en Corme. Chegando ao sector vemos todo o monte queimado. Sei dabondo como era a ladeira deste monte antes do lume, e doe no peito. Teño que deter o coche no camiño un intre para saír e observar ben. O chan todo escuro, tons marróns, grises, negros… os arbustos desfeitos, as árbores en pé pero coas follas de cor bronce. “Lograr vivir co arrebatado”.
Ese día logro facer un bloque que levaba anos pendente. Baixárame a regra o día anterior e non me dera recuperado aínda de todo das molestias nos ombreiros, polo que non pensaba escalar moito e moito menos facer ese bloque, pero ás veces é neses días xusto, cando non esperas nada, cando suceden as cousas.
É unha liña fermosa que foi erosionada pola forza do vento e o salitre do océano. Comeza dentro dun grande oco na pedra —coma se naceses—. Cada paso hai que pensalo ben, colocar ben o pé aquí, a man alá, non podes dar nada por feito. Durante os últimos anos sempre me quedei a piques de saír do oco, pero non era quen de facelo —non nacida—. Probaba unha e outra vez da mesma maneira, e nada.
Este día ocorre que unha das amigas sitúa o pé dunha maneira algo diferente. Non moito, pero si algo. E ese lixeiro cambio cámbiao todo. A escalada é así. Uns milímetros, a forza dirixida un pouco así e non tan asá, e todo cambia. Ese día e grazas a esa perspectiva logro sacar primeiro o pé, situar a man na parte boa dunha fendedura e entón sacar o outro pé, e despois do pé, todo o corpo —nacer, por fin—.
Penso que unha parte de min non quería logralo para non enfrontar a parte alta do bloque, xa que sempre vin á xente sufrir un pouco coa saída, pero, de maneira insospeitada, saio sen moita dificultade.
Celebrámolo e eu penso en todas as amigas e amigos cos que probei este bloque ao longo dos anos. Hai un pouco de cada unha desas persoas neste encadene. E tamén na propia pedra. Adóroa, e ódioa. Sácolle unha foto poñendo diante os meus dedos formando un corazón dos da xeración Z, e mais outra sacándolle o dedo para mandala ao carallo. Despois, achégome a abrazala e darlle as grazas por deixarme subir.
Por un momento, ámbalas dúas —a pedra e máis eu— formamos unha simbiose necesaria. Coñecémonos dende hai uns anos e aínda que, a diferencia de min, ela semella a mesma, non é certo, ela cambia máis despacio, pero a un nivel case imperceptible ela tamén foi mudando neste pequeno intervalo de tempo que transcorreu dende que nos coñecemos.
Hai algo nas pedras… son unha entidade pequena que tes entre as mans, pesan, existen, teñen cor, teñen dignidade, e vivirán moito máis ca ti. É incrible, ter unha cousa entre as mans que non sabes cantos anos ten, algo que é unha entidade. (Palabras de Úrsula K. Le Guin recollidas no libro A conexión infinita)
Trala simbiose toca a separación. “A medida que el se afasta e que eu recupero o meu ser, ámbolos dous volvemos ser donos de nós mesmos”.
Sigo pensando no bloque toda a tarde e toda a noite. Ademais, o encadene está gravado en vídeo. Véxoo varias veces, estou contenta. Quero subilo ás redes para que o vexan as miñas amigas, e para contentar ao meu ego de escaladora, pero á vez non quero subilo porque quero que o momento sexa meu, noso, da rocha e de min, e das amigas que estiveron presentes, e odio as redes e esa merda de lóxica e os egos a as envexas, pero aí sigo, a participar dalgunha maneira. En fin. Decido que o subirei, pero non ese día, deixarei un espazo de tempo.
Esa noite si que lles escribo mensaxes a varias desas amigas para contarlles a fazaña. Unha delas alégrase moito e fálame dos pequenos avances que se van producindo na escalada e que non son tan visíbeis. Igual que pasa cos cambios na pedra. Pequenas melloras na colocación dos pés, maior seguridade, maior serenidade, perda de medo, maior capacidade de resolución de problemas… cousas que se van gañando de a poucos, con paciencia.
Penso que lóxica das redes e o mundo do aquí e agora no que vivimos nos impide vivir os procesos dándolles os tempos necesarios. Queremos acadalo todo xa. Aprender idiomas, tocar un instrumento ou escalar un grao alto en poucos meses. O peor diso é que nos impide gozar do xogo, ir asentando coñecementos coa humildade e a mente aberta e chea de ganas da principiante, e tamén, en eidos coma a escalada, engade risco de lesións e accidentes.
A noite do encadene ceamos nun bar falando dunhas e doutras cousas entre risas e estes amigos preguntánme que vou facer agora cando vaia a ese sector, “terás que atopar un novo proxecto!”. Sinto agromar algo parecido á tristeza dentro de min. Acadar algo comporta tamén unha perda, a perda da procura, do anhelo, dese algo. “El sen min, eu sen el, sobrevivir a pesares do perdido no corpo do outro, lograr vivir co arrebatado”. Pero tamén co novo que xorde e medra e se fai posible trala perda.
Notas ásperas 