Néboa, elixir camiño (e equivocarse tres veces), o pracer dos granitos afiados, e o can que non quería marchar do monte

Unha néboa espesa póusase sobre a cidade dende primeira hora. Pasa devagar entre os edificios, toca a auga do mar, sobe polo monte, parece que se dispersa pero insiste. E nós queremos ir a escalar.

Unha das opcións é ir ao Xalo, pero hai que esperar a ver como evoluciona esa néboa porque “a néboa pégaselle ao Xalo coma a mugre”, dime unha das amigas coas que estou a falar do plan. Quedamos en esperar unhas horas e tomar unha decisión final.

A néboa non parece querer marchar, aséntase coma se lle estivese a botar un pulso ao sol, ao anticilón, ás vagas de calor, aos incendios, ás altas presións que dominaron a meirande parte deste verán seco e caloroso. Nunhas semanas os titulares dos medios recollerán algunha frase semellante a “este foi o verán máis seco e caloroso dende…”.

Estas amigas e amigos coñecen un sector de corda próximo ao Xalo que se pode salvar da néboa. Está orientado ao sur e é unha boa opción para as tardes de verán.

Saíndo da Coruña non parece que vaia ser posible. Case non se ve a dous metros de distancia e o ambiente é húmido, pero, coma case sempre, teñen razón. Eles chegan primeiro e como a aproximación é un pouco complexa mándanme un audio e explícanme que me deixaron sinais nos cruzamentos de camiños. Fitos con pedra e frechas con paus. O camiño que debo seguir, engaden, é o que queda xusto detrás dos seus coches.

Pero detrás dos coches hai dous posibles camiños, mirando o GPS e o pdf do sector elixo o que me parece máis probable, e equivócome. Camiño varios metros por un amplo sendeiro de terra percorrido a ámbolos dous lados por eucaliptos, no chan, fentos, toxos, silveiras… que eu recoñeza. Hai moras, pero son pequerrechas.

Tras pasar dúas interseccións sen ver ningún fito, probo cunha delas pero sospeito que non estou no camiño correcto. Desfago os meus pasos e vou cara ao seguinte camiño posible. Repito máis ou menos o mesmo patrón. Camiño varios metros, paso o primeiro cruzamento, e nada. Xa estou suando e comezo a sentir algo cabreo e urxencia, pero axiña lémbrome de que, no peor dos casos, terei pasado a tarde camiñando polo monte. Respiro, saco o móbil de novo e comparo a miña posición no mapa co debuxo do pdf. Que sorte ter internet e cobertura.

Outra vez no punto de inicio, coma se fose un videoxogo, e décatome de que xusto ao comezo do segundo sendeiro hai unha subida a man dereita. Efectivamente, no pdf está indicado así: “Collemos o camiño e aos poucos metros a man dereita comezamos a subida”. Coa subida termino por mollarme de todo, pero, desta vez si, ao final atópome cos fitos e sinais que me deixaron os meus amigos.

O sendeiro sobe máis, aos poucos pasos atópome unha cantimplora pousada sobre unha rocha xusto diante de min, no medio do camiño, coma as vidas dos videoxogos, coma se o propio monte quixera ofrecerme avituallamento. Iso ou trátase dun monte ben retranqueiro e está a meterse comigo pola miña torpeza. “Anda, filliña, bebe un pouco de auga”, parece dicir.

Aos poucos o camiño desemboca nuns bolos de granito onde, penso, igual pódese facer bloque. Dende aló arriba e nun día despexado, veríase o monte Xalo enfronte, e todo o val. Pero neste día a néboa cúbreo todo, trala vexetación exténdese un manto branco e a sensación é máxica.

Axiña a miña amiga aparece polo camiño, saiu a buscarme cando vía que non chegaba. Que alegría. Rímonos moito coa miña aventura. Seguimos xuntas cara ao sector.

É un sector de vías curtas, “son como bloques, pero equipados!”, digo sorprendida e moi contenta. Apetéceme moito. Todos levamos máis dunha semana sen escalar nada, asi que a idea é retomar sensacións, e facer metros. Eu, ademais, aínda non me dei recuperado de todo das molestias no pescozo e nos ombreiros, polo que non quero forzar.

Facemos as primeiras liñas de maneira solta. O granito é un granito medio alaranxado e cheo de pitóns, e séntese seguro e agradable subir por el. Todo o agradable que é subir por unha parede de granito, claro. E todo o agradable que é subir por unha parede de granito cando levas varios días sen escalar. “Dóenme moito os dedos”, quéixase aos poucos outro dos amigos.

A tarde transcorre tranquila. A néboa vai e vén pero non se disipa de todo. O meu corpo agradece a escalada tranquila, estirarse, subir, coller aire, soltalo, baixar… ademais, sinto que teño a mente un pouco dispersa, e a escalada obrígame a centrar a atención. Como as vías son tan curtas tardamos moi pouco cada un de nós en escalar, o que permite que esteamos de leria todo o tempo, actualizándonos a vida.

Cando estamos quentes probamos unha vía algo máis dura. Dubido se darlle porque a entrada e máis apertada e súper bloqueira, chea de regletas. Pero ten tan boa pinta que lle dou un par de pegues en tope-rope. As regletas, un chisco desplomadas, son coma coitelos afiados. Pero encántame. Sáeme a secuencia, e dubido se ir unha vez máis pero desta vez de primeira e tratar de encadear, pero estase a facer tarde e unha voz na miña cabeza dime que igual xa tentei demasiado a sorte co esforzo.

O amigo que se queixaba da dor de dedos tampouco encadeou, e non se sente para darlle máis pegues, así que, “veña, si, desmonta”, dicímoslle a amiga que está no descuelge. E chegamos ao acordo de volver dentro de pouco e facela.

Damos os últimos pegues xa con pouca luz. Nótaselle a pedra que foi bebendo aos poucos máis e máis humidade. Recollemos todo e baixamos mentres a noite sube, pero non é necesario acender a lanterna do móbil, a vista fóisenos acostumando ao descenso da claridade, e podemos ver.

“A cantimplora segue aquí!”, di a miña amiga. Foron eles quen a atoparon e puxeron no medio do camiño, por se era dun ciclista e volvía recollela, pero non o fixo, así que a levamos con nós para que non quede alí.

Despedímonos ao pé dos coches, pero o canciño dun deles non quere meterse dentro. “Nunca quere marchar do monte”, di este amigo. “Lóxico”, respondo eu algo pensativa. Conduzo. O tema Solpor de Baiuca soa polos meus altofalantes mentres saio da penumbra cara a estrada principal chea de farois.

Pola mañá, e antes de escribir este texto, sorpréndeme o ardor da taza do almorzo. Miro as xemas dos meus dedos, están un pouco vermellas, rabuñadas e salpicadas de pequenas peles brancas.