1.
Agosto. O sol cae sobre o verde, un verde tinguido de dourado… agostado? Nas novas escoito sobre os incendios en moitos sitios e dóeme dun xeito que me humedece os ollos. Nas novas leo sobre ringleiras na Coruña pola apertura dunha cadea de cafeterías e doéme dun xeito que me incendia os ollos.
2.
Antes do solsticio díxenme que quería ser consciente do paso dos días, de cada día, funo, pero aínda si, agosto xa?? Os días van pasando e eu sigo co libro do tipo que vive sen tecnoloxía.
No libro conta que el foi vegano e traballou para unha empresa de comida orgánica e vegana. Estaba convencido, traballaba moito e tamén esixía moito aos seus traballadores/as. Acabou farto de envases de plástico e tofu feito con solla traído doutro lado do mundo, e de todo ese ritmo de vida que o afastaba da vida.
Agora —no momento no que transcorre o libro— vai en bici ao lago, pesca un peixe, sácalle as tripas, mírao aos ollos, sente como se lle vai a vida, e cómeo dándolle as grazas. Descríbeo dunha maneira moi explícita, pero estrañamente bela. Antes, di, vivía cómodo lonxe de todo o desgaradable e feo e noxento que ten que ocorrer para que algunhas persoas poidamos levar vidas cómodas e asépticas. Agora sabe que o seu eu do pasado non entendería a vida que leva, pero séntese mellor e vivo todos os días.
Tamén leo no último número da revista Luzes en papel unha reportaxe sobre persoas que elixiron a lingua galega para comunicarse e escribir sen seren galegas. «Eu non escollín o galego, foi o galego quen me escolleu a min», recollen que dixo a escritora estadounidense Anne Marie Morris.
Coas dúas lecturas humedécenseme os ollos e báteme forte o corazón contra o peito.
3.
Falo cunha amiga para ir a escalar a uns cantís próximos. Consulto nunha aplicación o estado do mar. Pleamar, baixamar, pleamar, baixamar… Non teño nin idea do mar, e moito menos do que é preciso saber para poder escalar nos cantís, pero menos mal que ela si, xa que vén de familia de mariñeiros e xa está curtida en escaladas na costa. Noutra parte da aplicación vexo que a lúa está en cuarto crecente, chegará a chea o 9 de agosto.
Énchese a lúa
chea chea
énchese a lúa
a lúa aluméanos
echése a lúa
chega chega
chega a lúa chea.
Trala lúa chea a mesma amiga cóntame que lle sucedeu de todo a noite anterior, dime entre risas se non será pola lúa e as meigas. Ningunha das dúas cremos en cousas místicas, pero ás veces a vida pode ser moi rara. Quen sabe, respóndolle eu á vez.
4.
Estou no alto do miradoiro do Corpiño de Muxía sentada sobre o granito. Toco o granito e síntome en casa. Brilla o sol e apenas sopra o vento, estar sentada aí nun día de nordés sería moi incómodo ou imposible. Non teño nin idea do mar pero non deixo de vencellarme a sitios que están rodeados del, de xeito literal, xa que Muxía é moi semellante a Coruña na súa forma. Penínsulas rodeadas de Atlántico.
Á noite bailo e canto o Alalá de Muxía no concerto de Xabier Díaz. É un momento moi emocionante na vila. O propio Díaz recoñece que é a primeira vez que o canta en Muxía. Humedécenseme os ollos coma se eu fose unha muxiá máis.
5.
De madrugada orballa e o día esperta con néboa. O teito sobre min é de madeira, ao outro lado das fiestras vexo o ceo gris e a parte alta duns eucaliptos. Enriba do coche mollado atopo máis tarde a folla dun carballo. Só unha. Miro para arriba e, si, hai un carballo do que non me decatara. É unha folla dourada, outonal. Penso nas meigas, e gárdoa.
Notas ásperas 