Hai libros que me parece unha falta de respecto compartir en redes sociais. É o caso do que estou a ler agora mesmo, Camiño de volta, historias dunha vida sen tecnoloxía, de Mark Boyle. Nel, o autor conta e comparte reflexións sobre o tempo que decidiu pasar afastado da tecnoloxía. De cal? Que é tecnoloxía? É unha pregunta que el mesmo se fai. No seu caso a resposta tradúcese nunha vida nunha cabana en Irlanda sen gas nin electricidade, sen coche, e, claro, sen móbil nin internet.
O libro está dividido en seis capítulos: Poñerme no meu sitio / Inverno / Primavera, Verán / Outono / A complexidade da simplicidade. Sentada na praia quédome ás portas de comezar co capítulo do verán. Seguiría lendo pero comezo sentir sono e, ademais, non quero que se me acabe o libro, quero alongalo máis.
Non vou compartir frases nin fotos do libro, só a foto que lle fixen xunto ao outro que me estou a ler, unha conversa entre Úrsula K. Le Guin e Donna Haraway ―porque, ademais, resulta que os dosu libros conversan entre eles de marabilla―. Tamén vou compartir o primeiro parágrafo da nota do autor do libro de Boyle. Pero fareino despois. Agora vou falar doutra cousa.
Vou falar dunha contractura, concretamente da que teño na mandíbula, para ser máis exactas, no lado esquerdo. Chámolle contractura por dicilo dalgunha maneira, non sei cal sería o termo exacto, preciso, técnico. É esta unha contractura antiga, xerouse hai moito, e viaxa polo meu corpo. Unhas veces esta alí, no seo da articulación temporomandibular, outras no trapecio; ás veces baixa ata a escápula e tira da clavícula; outras, instálase no diafragma xerándome acidez; algunha vez tenme confundido baixando ata as cachas.
Ás veces parece desaparecer, por uns días penso que marchou, pero nunca marcha de todo. Sei a maneira de calmala: estar tranquila, escribir, ler, ter menos estrés, facer os meus estiramentos, pasar tempo na natureza. Pero non sempre o dou feito e o mundo non o pon fácil.
(Mentres escribo estas liñas cae a tarde
a luz vólvese dourada
escoito doutro lado da fiestra
o ouveo do vento atlántico)
Hai uns días presentouse con forza a contractura. Viña de pasar uns días de estrés ―neses días fixen a foto de arriba, a dos libros―. Sabía que estaba estresada, pero non tanto ―pensaba eu― coma para espertar coma espertei: coa mandíbula tan tensa que non era quen de mastigar un anaco de plátano. Ao día seguinte baixou da mandíbula ata o pescozo e os ombreiros. No centro de saúde puxéronme unha inxección de diazepam mais outra de diclofenaco. “Picáronme dúas veces no cu!”, dixenlle á miña parella por teléfono con voz de nena cando saín de aló medio coxeando.
A contractura coincidiu coa visita dunha boa amiga á que facía dous anos que non vía, polo que me deu mágoa “estar mal” e non poder facer máis cousas, entendendo como “máis cousas” saír de excursión e pasar o día fóra ―fóra da cidade―. Porén, como non me sentía ben para conducir, fixemos moitos máis plans preto da casa, e grazas a iso puiden ensinarlle moitos sitios que eu non coñecía cando veu a primeira vez e levala aos meus bares, ás miñas praias, aos sitios que agora forman parte da miña paisaxe cotiá, ademais de coñecer algúns novos canda ela.
A contractura foise desfacendo ―non de todo, pero en boa parte― con cada paseo e charla, comendo sen présa, mirando ao mar, botando uns bailes na foliada.
Ao final, o último día puidemos saír de excursión, fomos ata a Illa de Arousa. Sentinme mal antes mesmo de cruzar a ponte vendo a cantidade de coches ―nós unhas máis― que ían para aló. Moito peor cando aparcamos ao lado de centos de coches máis. “Imaxinas que só puidésemos ir aos sitios aos que chegamos camiñando? Durante moito tempo foi así”, reflexionabamos hora e media antes cando saíamos de casa.
Unha vez aló paseamos polo parque natural entre piñeiros e fermosas praias. Chegamos a unha na que as rochas chegaban atá a auga e achegueime a ver como estaba de temperatura. Quería meterme pero a miña amiga que vén das augas quentes do Mediterráneo non estaba disposta a facelo, e eu non me terminaba de decicir. Entón chegou unha parella, espíronse axiña e foron para auga. Quitáronseme as dúbidas e fixen o mesmo. Metinme case ata a cabeza, vendo a metade inferior do meu corpo espido a través da auga cristalina. Sentín o corpo todo desfacéndose nesa auga.
Máis tarde, dende o alto da illa, pasamos un bo anaco sentadas nun grande bolo de granito falando e contemplando a súa forma, tratando de identificar as vilas doutro lado, e lendo en internet información sobre a súa historia. Namentres, dous paxariños póusaronse na vértixe xeodésica, coroando o seu propio cume. Nada nos diferenciaba nese momento a nosoutras deles.
De volta pensaba se toda Galicia non será xa terreo dabondo por coñecer. Se só os arredores da Coruña non o serán, se non o serán a propia cidade da Coruña. Ás veces sinto que é infinito. Inesgotable.
Agora si, o comezo da nota do autor:
“Ao longo deste libro falo de lugares que teñen unha importancia especial para min. Pero este non é un libro de viaxes nin pretende animarte a explorar terras remotas que non teñen ningunha relevancia para a túa propia experiencia cotiá da vida. En absoluto. Pola contra, pretende convidarte a mergullarte na túa propia contorna, a cultivar unha relación íntima coa súa paisaxe, a acabar dependendo dela; a atopar o teu sitio dentro do teu propio sitio. Iso xa é tarefa suficiente, asegúrocho. Como escribiu Patrick Kavanagh no seu ensaio The Parish and the Universe, ‘coñecer de todo un só prado ou un só terreo é unha experiencia para toda a vida'”.
Notas ásperas 